Stefano Bollani

Joy In Spite Of Everything


Mark Turner: τενόρο σαξόφωνο

Bill Frisell: κιθάρα

Stefano Bollani: πιάνο

Jesper Bodilsen: ακουστικό μπάσο

Morten Lund: ντραμς


ECM 2360
CD
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ
12.2014

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ

  • Alobar e Kudra 

    Please install flash

  • Joy In Spite Of Everything 

    Please install flash

Ο ΔΙΣΚΟΣ

  1. Easy Healing
  2. No Pope No Party
  3. Alobar e Kudra
  4. Las hortensias
  5. Vale
  6. Teddy
  7. Ismene
  8. Tales From The Time Loop
  9. Joy In Spite Of Everything

O Stefano Bollani είναι ένας καλλιτέχνης με εκφραστική δεξιοτεχνία, με ασυνήθιστο εύρος και ευαισθησία. Ο ιταλός πιανίστας έχει την ίδια εκφραστική ευχέρεια είτε αυτοσχεδιάζει σόλο (ECM 1964) είτε βρίσκεται στο περιβάλλον του πιάνο τρίο είτε αυτοσχεδιάζει με μουσικούς όπως ο σπουδαίος συμπατριώτης του, Enrico Rava, είτε ο Chick Corea είτε ο δεξιοτέχνης του bandolim, βραζιλιάνος Ηamilton de Holanda.

Στο άλμπουμ Joy In Spite Of Everything όπου συγκεντρώθηκαν οι νέες συνθέσεις του Ιταλού πιανίστα, συμμετέχει ένα υπερατλαντικό κουιντέτο. Ο Bollani καταθέτει εδώ την πιο λυρική και ευαίσθητη μουσική του μέχρι σήμερα. Οι εννέα συνθέσεις που αποτελούν το άλμπουμ ηχογραφήθηκαν στο στούντιο Avatar της Νέας Υόρκης, με τους μουσικούς του Stone In the Water Jesper Bodilsen (ακουστικό μπάσο) και Morten Lund (ντραμς) καθώς και με δύο εξέχοντες αμερικανούς μουσικούς οικείους στην ECM: τον κιθαρίστα Bill Frisell και τον σαξοφωνίστα Mark Turner. Όπως ο τίτλος του αντανακλά, το άλμπουμ  ξεχειλίζει από το αίσθημα της χαράς παρά και ενάντια στις όποιες αναπόφευκτες σκιές της ζωής.

O Ben Ratliff της εφημερίδας New York Times στην κριτική του για μια συναυλία στο κλαμπ Birdland από τους Bollani, Bodilsen και Lund λίγο πριν μπουν στο στούντιο με τον Frisell και τον Turner, μεταξύ άλλων σχολίαζε: «Η μουσική προσωπικότητα του Bollani ασφυκτιά από ζωή» και πρόσθεσε: «Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσει κανείς τον Bollani για να αντιληφθεί τι είδους μουσικός είναι: αινιγματικός, δεξιοτέχνης, ιδιοφυής». Σε κάποια προηγούμενη αξιολόγησή του, ο ίδιος κριτικός έκανε λόγο για τις ομοιότητες που ανακάλυπτε ανάμεσα στον Bollani και τον κινηματογράφο του Fellini: «ένας συνδυασμός από χιούμορ του τσίρκου και γλυκόπικρο προβληματισμό». Από την πλευρά του, ο τρομπετίστας Enrico Rava –πατρική φιγούρα της ιταλικής τζαζ, μέντορας του Bollani και κατά καιρούς συνεργάτης του– χαρακτήρισε τον νεαρό πιανίστα ως «έναν πραγματικό ποιητή του πιάνου».

Στο παρελθόν, ο σχολιαστής της Guardian έχει αναφέρει πως ο Bollani αγαπά τη φόρμα του τραγουδιού. Πράγματι, το Joy In Spite Of Everything ξεκινά με ένα ρυθμικό-λυρικό καλύψο για κουιντέτο, το Easy Healing, ίσως ότι πιο μεταδοτικό έχει γράψει μέχρι σήμερα. Οι συνθέσεις κυμαίνονται από ντουέτα και τρίο μέχρι το κουιντέτο. Το χιούμορ διαδέχεται τη μελαγχολία στις δυο επόμενες συνθέσεις για τριο και σαξόφωνο: το No Pope No Party που δικαίως παραπέμπει στο στυλ του Thelonious Monk και τη στοχαστική μπαλάντα Las Hortensias. Κάποιοι βορειο-αφρικάνικοι τονισμοί εκτοπίζουν κατά καιρούς τον δεσπόζοντα λατινογενή λυρισμό στο Alobar e Kudra, ενώ η δωδεκάλεπτη κεντρική σύνθεση του άλμπουμ υπό τον τίτλο Vale, αιωρείται σαν νυχτερινή ομίχλη.

Ο Βοllani διευκρινίζει ότι έγραψε το Teddy, ένα ντουέτο για πιάνο και κιθάρα, έχοντας στο μυαλό του τον Teddy Wilson, παρότι η μουσική δεν εξελίσσεται με τον τρόπο που αντιστοιχεί στην εποχή του σουίνγκ και το στυλ του κιμπορντίστα. Το Ismene, μουσική για πιάνο τρίο και κιθάρα δημιουργήθηκε ειδικά για τον διαυγή ήχο του Frisell. To Tales From the Time Loop, είναι μουσική για κουιντέτο, ξεχειλίζει από ρυθμική ένταση παρότι τα συμπαγή σόλο του Bollani είναι λυρικόταταΤο παίξιμο του Bollani στο ομώνυμο Joy In Spite Of Everything είναι ευφάνταστο όχι μόνο στα σόλο του αλλά και στον τρόπο που χρωματίζει απαλά σχολιάζοντας τα περάσματα στα σόλο των υπόλοιπων μουσικών.

O Bollani πρωτοσυναντήθηκε με τον Bodilsen και τον Lund, συνεργαζόμενος με τον Enrico Rava. Στη συνέχεια, το τρίο έκανε μια ευρωπαϊκή περιοδεία και μια περιοδεία στις ΗΠΑ. «Μου αρέσουν και ως μουσικοί και ως άνθρωποι. Έχουμε την ίδια ηλικία, έχουμε τα ίδια ακούσματα, μεγαλώσαμε με την ίδια μουσική και έχουμε την ίδια μουσική αντίληψη. Η επικοινωνία μεταξύ μας είναι μοναδική σχεδόν τηλεπαθητική. Παίζοντας μαζί, σχεδόν δεν χρειάζεται να μιλήσουμε γύρω από τη μουσική που πρόκειται να παίξουμε», σχολιάζει ο πιανίστας.

Όσο για τον βετεράνο Bill Frisell, που τον έχουμε συναντήσει σε αναρίθμητα άλμπουμ της ECM, o Βollani αναφέρει: «Για μένα ο Bill δεν είναι ένας κιθαρίστας, αλλά ένας διανοούμενος της μουσικής. Με γοητεύει ο τρόπος που παίζει χωρίς να προσδιορίζει όρια και στεγανά ανάμεσα στα μουσικά ιδιώματα. Ο Bill δεν είναι μουσικός της τζαζ, αλλά εκφραστής της απόλυτης μουσικότητας. Θαυμάζω απεριόριστα αυτή την απόπειρα να παίζει διαφορετικά κάθε στιγμή σε κάθε δισκογραφικό εγχείρημα. Και βέβαια μου αρέσει ιδιαίτερα ο ήχος του».

Ένας από τους πιο διακεκριμένους σαξοφωνίστες της γενιάς του, ο Mark Turner, έχει ήδη κυκλοφορήσει το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ με την ECM υπό τον τίτλο Lathe Of Heaven, ενώ έχει συμπράξει σε δύο άλμπουμ του Billy Hart. Με τον Stefano Bollani έχουν συνεργαστεί στο άλμπουμ του Enrico Rava New York Days, το 2008. «Υπάρχουν πολλοί σαξοφωνίστες που παίζουν πολύ καλά, αλλά ο ήχος τους είναι πανομοιότυπος. Ο Mark Turner έχει τη δική του προσωπική, μοναδική φωνή» επισημαίνει ο Bollani.

«Με εμπνέουν οι άνθρωποι που παίζουν στοχαστικά», λέει ο Bollani. «Για παράδειγμα, ο τρόπος που ο Bill Frisell χρησιμοποιεί τη σιωπή. Η τζαζ είναι γεμάτη από μουσικούς που παίζουν πολλές νότες, έναν καταιγισμός από νότες, αρπέτζιο και κλίμακες. Ο Bill είναι ιδιαίτερος γιατί στο παίξιμό του υπάρχει χώρος. Ο πρώτος μου δάσκαλος στη τζαζ, μου είχε επισημάνει την εγκράτεια. Πολλοί πιανίστες, εμού συμπεριλαμβανομένου, -λόγω του θαυμασμού μου προς τον Oscar Peterson και τον Art Tatum- πρέπει να προσέχουμε να μη γεμίζουμε με νότες το σύμπαν. Αυτός είναι ο λόγος που λατρεύω τον Ahmad Jamal. Ξέρει να ισορροπεί τη μουσική με τη σιωπή».

Καμιά προεργασία δεν είχε υπάρξει για το Joy In Spite Of Everything, καθώς οι μουσικοί βρέθηκαν όλοι μαζί για πρώτη φορά στο στούντιο. «Δεν είχα ποτέ συναντηθεί με τον Bill Frisell ούτε εγώ ούτε ο Jesper Bodilsen και ο Lund Morten. Επίσης ο Morten δεν είχε ποτέ παίξει με τον Mark Turner. Αυτό είναι όμως το στοιχείο που μου αρέσει περισσότερο στη τζαζ: Είσαι εκεί και βλέπεις αυτό που συμβαίνει» σχολιάζει ο Bollani.

Ο Stefano Bollani γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1972 και ξεκίνησε να παίζει πιάνο στην ηλικία των 6 ετών, ενώ πέντε χρόνια αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στη μουσική Ακαδημία Cherubini της Φλωρεντίας. Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση ήταν στην ηλικία των 15 ετών, αρχικά με ποπ ρεπερτόριο. Ξεκίνησε να παίζει με τον Enrico Rava το 1996, όπου αποκρυστάλλωσε το βαθύτερο ενδιαφέρον του για την τζαζ. Από τότε έχει συνεργαστεί με πολλούς μουσικούς, ανάμεσά τους οι Pat Metheny, Martial Solal, Lee Konitz, Phil Woods, Gato Barbieri, Miroslav Vitouš, Richard Galliano, Michel Portal και Roberto Gatto. Ο Bollani ηχογραφεί με την ECM από το 2003 αρχικά με μια σειρά άλμπουμ του Enrico Rava: Το Easy Living (με ιταλικό κουιντέτο), το Tati (τρίο με τον Paul Motian), The Third Man (ντουέτο) και το New York Days (κουιντέτο με τους Paul Motian, Mark Turner και Larry Grenadier). Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος ήταν το 2006, υπό τον τίτλο Piano Solo (ECM 1964) ενώ ακολούθησαν το πιάνο τρίο Stone In The Water σε συνεργασία με τον Jesper Bodlisen και τον Morten Lund το 2009 (ECM 2080). Ο πιανίστας έχει επίσης ηχογραφήσει δύο ντουέτα, το πρώτο σε συνεργασία με τον Chick Corea (Orvieto, ECM 2222) και το δεύτερο σε συνεργασία με τον Hamilton de Holanda (O Que Sera, ECM 2332).

O Bollani έχει επίσης ηχογραφήσεις δυο συλλογές μουσικής για ορχήστρα για την Decca σε συνεργασία με την ορχήστρα Gewandhausorchester της Λειψίας υπό τη διεύθυνση του Riccardo Chailly. Η πρώτη ήταν με συνθέσεις του George Gershwin και η δεύτερη -υπό τον τίτλο Sounds of the ’30s- περιελάμβανε το κονσέρτο για πιάνο σε σολ-μείζονα του Maurice Ravel, μαζί με συνθέσεις του Igor Stravinsky, του Kurt Weill και του Victor de Sabata. Έχει επίσης συνθέσει για μεγάλη ορχήστρα και εκδώσει μια νουβέλα το 2006 υπό τον τίτλο La Sindrome di Brontolo. Το 2007 ανακηρύχθηκε Μουσικός της Χρονιάς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γρηγ. Κυδωνιών 21
Υµηττός - 172 37, Αθήνα
210-76 10 616-617 & 620
www.mikri-arktos.gr

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Γεωργία Αλεβιζάκη
georgia@mikri-arktos.gr 210 76 10 616,
6944 94 21 53

Ειρήνη Λαγουρού,
irini.lagourou@gmail.com 6977 24 77 25


 

Επιτρέπεται μόνο σε δημοσιογράφους με χρήση του προσωπικού κωδικού τους. Αν είστε δημοσιογράφος και δεν έχετε λάβει τον κωδικό σας, παρακαλούμε τηλεφωνήστε στο 210.76.10.616-617&620 για να τον αποκτήσετε.