Keith Jarrett

Barber/Bartók/Jarrett


Keith Jarrett: piano

Radio Symphony Orchestra Saarbrücken

Conducted by Dennis Russell Davies

New Japan Philharmonic Orchestra

Conducted by Kazuyoshi Akiyama


ECM New Series 2445
CD
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ
06.2015

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ

  • Samuel Barber: Piano Concerto, op. 38-Canzone-Moderato 

    Please install flash

  • Nothing but A Dream 

    Please install flash

Ο ΔΙΣΚΟΣ

Samuel Barber: Piano Concerto, op. 38      

1    Allegro appassionato

2    Canzone. Moderato

3    Allegro molto

Béla Bartók: Piano Concerto No. 3, Sz 119

4    Allegretto

5    Adagio religioso

6    Allegro vivace

Keith Jarrett

7    Tokyo Encore: Nothing But A Dream

O Κeith Jarrett ερμηνεύει το κονσέρτο για πιάνο έργο 38 του Barber και το τρίτο κονσέρτο για πιάνο του Bartók. Oι ηχογραφήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν το 1984 και 1985 στο Saarbrücken και στο Τόκιο αντίστοιχα, αποτελούν μια εξαιρετική προσθήκη στο κλασικό ρεπερτόριο του καλλιτέχνη. Οι ηχογραφήσεις του Jarrett στην ECM New Series ήταν μέχρι σήμερα επικεντρωμένες στη μουσική του Bach και του Μozart. Βέβαια, δεν έλειψαν και οι εξαιρετικές ηχογραφήσεις της μουσικής του Handel, τα εμπνευσμένα πρελούδια και φούγκες του Shostakovich καθώς και η σημαντική συμβολή του Jarrett στην ηχογράφηση της μουσικής του Arvo Pärt Tabula Rasa. Ερμηνεύοντας το Fratres μαζί με τον Gidon Kremer βοήθησαν να έρθει στο φως η μουσική του Arvo Pärt, -ελάχιστα γνωστή τότε στο παγκόσμιο κοινό-.

Ήταν μια πλούσια-δημιουργική περίοδος για τον Keith Jarrett καθώς είχε μόλις ξεκινήσει το τρίο σε συνεργασία με τον Gary Peacock και τον Jack DeJohnette που στη συνέχεια έγινε γνωστό ως Standards Trio ενώ παράλληλα, έδινε ρεσιτάλ κλασικής μουσικής ανά τον κόσμο, συνεχίζοντας βέβαια και την πορεία του ως σόλο αυτοσχεδιαστής. Μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στα jazz standards, το αχανές ρεπερτόριο της κλασικής μουσικής και τον αυτοσχεδιασμό, ο Jarrett ακροβατούσε ανάμεσα σε τρεις διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Όμως, όπως επισημαίνει και ο Paul Griffiths στο σημείωμά του, σε αυτή την ερμηνεία πρόκειται να ανακαλύψει κανείς πολλά σημεία σύγκλισης τους.

Τα κονσέρτα του Barber και του Bartók προέρχονται από μια εποχή που ο Jarrett ήταν παρών. Έτσι λοιπόν, ο Jarrett μιλά για την εποχή του παρότι η ερμηνεία βασίζεται σε ένα οριστικό-λεπτομερές μουσικό κείμενο. Τα κονσέρτα δημιουργήθηκαν επίσης μια εποχή όπου και η τζαζ ήταν παρούσα, αν και ποτέ τα κλασικά τζαζ κονσέρτα όπως αυτά του Aaron Copland ή του George Gershwin δεν κέρδισαν την προτίμηση του Jarrett περισσότερο από εκείνα τα έργα όπου η παρουσία της τζαζ είναι πιο διακριτική και λεπταίσθητη κάπου στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της μουσικής πράξης.

Χαρακτηριστικό δείγμα μιας τέτοιας γραφής είναι το κονσέρτο για πιάνο του Barber (1960-1962), όχι μόνο για την μελωδική-αρμονική του γλώσσα αλλά και για τον τρόπο που αναπτύσσεται μέσα από τις παραλλαγές και τις επαναλήψεις της μελωδίας. Ιδιαίτερα στο ξεκίνημα του έργου, στο σόλο του πιάνου, ο Jarrett έχει τη δυνατότητα να δουλέψει με τις μουσικές ιδέες, να τις σκορπίσει και να τις παρατηρήσει πώς θα εξελιχθούν και ποιες σχέσεις θα αναπτύξουν μεταξύ τους.

«Αγάπησα αυτή τη μουσική από τότε που την πρωτοάκουσα τη δεκαετία του ’60» λέει ο Jarrett στο σημείωμά του. Και η κριτική των New York Times επιβεβαιώνει αυτή τη σχέση στοργής στην κριτική για την ερμηνεία του κονσέρτου αναφέροντας: «Ένας ολοκληρωμένος μουσικός της τζαζ έκανε μια ερμηνεία στο κονσέρτο για πιάνο του Barber που ήταν ευαίσθητη και συγχρόνως δυνατή. Ο Βarber βέβαια έχει εκδηλώσει την επιρροή του από τους αμερικάνικους ρυθμούς και τα τραγούδια. Ο κύριος Jarrett, έκλεισε τον κύκλο. Με τη σοβαρότητά του μάς έδειξε πώς το να διασχίζεις τα αισθητικά όρια μπορεί να είναι κάτι ανώτερο από μια απλή σύμβαση διασκέδασης.

Ένα ακόμη δυναμικό στοιχείο της ηχογράφησης είναι η μακρόχρονη σχέση, καλλιτεχνική και φιλική ανάμεσα στον Keith Jarrett και τον Dennis Russell Davies, oι οποίοι γνωρίζονται από το 1974. Η πρώτη τους συνεργασία ήταν το Piece ¾  της Carla Bley. O Davies στη συνέχεια έχει διευθύνει το Arbour Zena, έχει ηχογραφήσει το Ritual (τη δεκαετία του’90) και έχει διευθύνει την ορχήστρα δωματίου της Στουτγάρδης στις περίφημες ηχογραφήσεις των κονσέρτων για πιάνο του Mozart.

Οι μουσικοί της τζαζ πάντοτε θαύμαζαν τον Bartók και ο Bartók είχε πράγματι εκφράσει ενδιαφέρον για τη τζαζ μουσική.

Ο Jarrett, ένας μουσικός με ουγγρικές ρίζες, γεννήθηκε τη χρονιά του θανάτου του Bartók και ο Mικρόκοσμος, ήταν ανάμεσα στις σπουδές της παιδικής του ηλικίας, σαν να προ-οικονομούσε την κατοπινή ενασχόλησή του με το κονσέρτο. Σημειώνει ο Griffiths: «H πρώτη κίνηση του τρίτου κονσέρτου, το όνειρο του μετανάστη, o συνθέτης συνδιαλέγεται με μια παραδοσιακή ουγγρική μελωδία με την ελευθεριότητα-ευελιξία του αυτοσχεδιασμού. Φυσικά ο Jarrett το αντιλαμβάνεται αυτό καλά». Και στην τελευταία κίνηση, τα δύο μακροσκελή επεισόδια της φούγκας τα οποία είναι από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του Bartók που χρησιμοποιεί το συνθετικό στυλ του Μπαχ, ευτυχεί από την ερμηνεία του Jarrett καθώς γνωρίζει καλά πώς να παίξει έναν κανόνα να φαίνεται τόσο αυθόρμητος, με τον ίδιο τρόπο που φωτίζει το πνεύμα της ουγγρικής τζαζ.

Μετά την ερμηνεία του Bartók στο Τόκιο, ο Jarrett επέστρεψε στη σκηνή του Kan’i Hoken Hal για να παίξει ένα αυτοσχεδιαστικό σόλο με σημερινό τίτλο «Το encore του Τόκιο-Τίποτα παραπάνω από ένα όνειρο».

Η έκδοση που συνοδεύει το cd, περιλαμβάνει ένα εισαγωγικό σημείωμα του Keith Jarrett καθώς και ένα σημείωμα του μουσικολόγου Paul Griffiths.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γρηγ. Κυδωνιών 21
Υµηττός - 172 37, Αθήνα
210-76 10 616-617 & 620
www.mikri-arktos.gr

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Γεωργία Αλεβιζάκη
georgia@mikri-arktos.gr 210 76 10 616,
6944 94 21 53

Ειρήνη Λαγουρού,
irini.lagourou@gmail.com 6977 24 77 25


 

Επιτρέπεται μόνο σε δημοσιογράφους με χρήση του προσωπικού κωδικού τους. Αν είστε δημοσιογράφος και δεν έχετε λάβει τον κωδικό σας, παρακαλούμε τηλεφωνήστε στο 210.76.10.616-617&620 για να τον αποκτήσετε.